click to enable zoom
loading...
We didn't find any results
άνοιγμα χάρτη
View Roadmap Satellite Hybrid Terrain My Location Fullscreen
Your search results

Κοινές αναπνοές

Αφηγείται η Μάρθα

Τι να λεν τα περιστέρια; Ναυπηγοί του αιθέρα, θαμώνες του γείσου στην Αριστοτέλους. Ό,τι είναι για τα πουλιά η εποχή που αλλάζουν τα φτερά τους, σκέφτομαι, είναι για εμάς οι δύσκολοι καιροί ‒ κίνδυνος να εγκλωβιστείς ή αφετηρία για ελεύθερες πτήσεις. 

Μεσοτοιχίες στο ψυχικό ανάγλυφο της πόλης. Σαν να φύσηξε γερο-άνεμος και μας μαντάλωσε. Αποφορά από το μούλιασμα σκέψεων, ιδέες-ερπετά, έντονες αναθυμιάσεις νοσταλγικών στιγμών. Εισπνέουμε τις ανάσες μας σε θερμοκρασία δωματίου. Σύνορο η μαύρη πόρτα ‒ με τη σκόνη του χρόνου, τη σκόνη της λεωφόρου. Και οι αχτίδες, πολιορκητικός κριός, δε διαπερνούν τους πόρους της. Από το Μεσοπόλεμο στέκει.

Στέκω ‒με λουκ έγκλειστης‒ στο κατώφλι: προς τις σπίθες και τις τρίλιες της άνοιξης. Προς τα φαρσί από τα ημιυπόγεια και τον Γεωργιανό φούρνο με τις μπάμπουσκες στη βιτρίνα (παρόμοιες κι οι ζωές των γυναικών στο διάβα τους: εμπεριέχουν η μια την άλλη). Σαν πόρτα τα μάτια ανοιγοκλείνουν προς τη μαρμαρυγή του παρελθόντος. Τότε μια νύχτα έρωτα ευωδιασμένη αυγουστιάτικο γιασεμί και μελωδία φυσαρμόνικας. Τώρα βάζω το αυτί στο ξύλινο πάτωμα κι ακούω τη βουή από τα αιώνια θεμέλια του σπιτιού. Σιγά σιγά γίνεται φωνή… Εκείνη, η παλιά ένοικος, μόλις έχει μετακομίσει. «Ένα σκρίνιο βενετσιάνικο κάθεται στην οδόν Αριστοτέλους, πάνω στο πεζοδρόμιο» μου ψιθυρίζει. Οπλισμένη με Καρέλια και λίγες κόλλες χαρτί ριγωτό ‒ το εργόχειρο της γραφής. Μες στο δωμάτιό της η λάμπα φωτοσκιάζει κύματα ορμητικά τις μελλοντικές αναμνήσεις: η φίλη, σεσημασμένη ως κομμουνίστρια υπ’ αριθ. 59953, θα βασανιστεί μέχρι θανάτου στην οδό Ελπίδος.

Μες στο δωμάτιό μου εισέρχονται ανάλαφρα διάφανες γυναικείες μορφές. Ενσταλάζουν λέξεις. Ιπποδάμειες που δεν περιμένουν κάποιον σωτήρα Θησέα.  Τρέφονται με το ελάχιστο. Όπως τα περιστέρια με τα ψιχουλάκια, κουρνιάζοντας σιωπηλά πάνω από τη χωρίς διακοσμητικά στοιχεία πόρτα ‒ αυστηρό πλαίσιο ζωής. Και ραμφίζοντας ένα χαρτάκι: Θα ʼρθει μια μέρα…

  • Το απόσπασμα σε εισαγωγικά προέρχεται από το βιβλίο της Μέλπως Αξιώτη, Κάδμω, Κέδρος, Αθήνα 1972, σελ. 7.
  • Γίνεται αναφορά στη θανάτωση της ηρωίδας Ηλέκτρας Αποστόλου στις 26 Ιουλίου 1944, στα γραφεία της Ειδικής Ασφάλειας: https://tomov.gr/2019/02/20/ilektra-apostoloy/

 

 

Περιοχή:
Νομός:
Χώρα: Greece
Άνοιγμα στο Google Maps

Compare Listings